Początkowo, w najdawniejszych czasach, rolę okna spełniał otwór wykuty w ścianie. Z czasem tą pustą przestrzeń zaczęto wypełniać drewnem, skórą czy tkaniną. Dzięki wprowadzonym później okiennicom okna można było otwierać lub zamykać w zależności od potrzeb. Z biegiem lat zmieniły się nieco funkcje okna – nie tylko dawały dostęp do światła i świeżego powietrza, ale zaczęły one także chronić przed czynnikami atmosferycznymi. W otworach zaczęto montować pionowe przegrody, które łączyły fragmenty szkła przy pomocy ołowiu. Szkło do wykonania okna po raz pierwszy zastosowali Rzymianie.

Rozwój architektoniczny wymusił ewolucję okien, dostosowując ich kształt, rodzaj, wielkość, zdolność izolacji do pomieszczeń i budynków do których się je wstawia. Istnieje wiele typów okien o specjalnym przeznaczeniu. Przykładem mogą być okna połaciowe, nazywane też oknami dachowymi, które instalowane są w powierzchni dachu.

Okno jest takim elementem konstrukcyjnym, przez który „ucieka” najwięcej ciepła z pomieszczenia. Łatwo obliczyć, że im większa jest powierzchnia okna, tym większa jest utrata ciepła. Właśnie dlatego współczesne okna posiadają taką cechę jak izolacyjność termiczna. Szyby podwójne lub potrójne a także kilkukomorowe ościeżnice mogą ograniczyć przenikanie temperatury na zewnątrz. Okna przeważnie izolują także fale akustyczne – w dużych miastach w budynkach ustawionych przy ruchliwych trasach wmontuje się okna o podwyższonej izolacyjności akustycznej.